جنگِ بی‌پایان، اندوهِ بی‌پایان  

Endless War, Endless Loss

دیوانه‌هایی که به جان هم افتادند، همان مردانِ قدرت‌اند؛ مردانی که اسیرِ قدرتِ خویش شده‌اند و در خیالِ آن می‌زیند، و خاک و سرزمین برایشان هیچ ارزشی ندارد.
برای آنان، نه وطن معنا دارد و نه ریشه؛ فقط نفس کشیدنِ خودشان مهم است…
ایران می‌سوزد، و نود میلیون دل با اندوهِ او می‌سوزند…
تاریخی که نه دردی را درمان کرد و نه درسی شد؛
فقط تکرار شد، و تکرار شد، و باز هم مردمش را فریب داد… حتی بهترین‌هایش را.
ایرانِ زیبا، بر کرانه‌های خلیج فارس،
در چنگالِ حسادت و حماقتِ تاریخ،
سوزان و گسسته، تکه‌تکه، به دود بدل می‌شود
و در آهِ مادران و پدرانِ دلسوخته‌اش گم می‌گردد.
این سرزمین، میدانِ انتقامِ تاریخ شد…
و چه اندوه‌بار، اگر هیچ نداشت و هیچ نبود،
شاید آن‌گاه می‌دانست ساده‌زیستن یعنی چه.

Madmen who have turned against one another men of power are the same ones enslaved by their own power, living inside its illusion, while land and homeland mean nothing to them.
For them, neither country nor roots carry weight; only their own breath matters…
Iran burns, and ninety million hearts burn with its sorrow…
A history that healed nothing and taught nothing
only repeated itself, again and again, deceiving its people… even the best among them.
Beautiful Iran, resting along the Persian Gulf,
caught in the grip of envy and ignorance,
burning, breaking apart, piece by piece into smoke,
fading into the grief of heartbroken mothers and fathers.
This land has become a ground for history’s revenge…
and how tragic if it had nothing, if it were nothing,
perhaps it would have known the meaning of a simple life.