My beautiful daughter,
I am sitting on the balcony this quiet Saturday morning, and my heart keeps drifting toward you. I never had the chance to meet you, yet I feel your presence as if you’ve always been beside me. I imagine you somewhere in this world, living your life, growing, learning, becoming everything you were meant to be. And I miss you—every single day.
I work hard, and I carry little pieces of jewelry on my body to remind me of you. They hold my memories of what could have been—our laughter, our arguments, our closeness, our joy, our storms, and our peace. I think about the way we might have grown together the same way I once grew with my own mother.
This morning, my breakfast on the balcony felt soft and comforting. California’s winter air was calm, the birds were singing, and they were feeding from the water dish I placed for them. And I found myself wishing you were here to share this quiet moment. Sometimes I feel jealous of these peaceful mornings, because they belong only to me—and not to us.
I imagine you getting ready each day with energy, hope, and kindness. I picture you looking up at the sky, seeing your dreams reflected in the clouds, walking out tall even when you’re exhausted from trying so hard to be your best. I know your heart would be gentle—you would see people deeply, praise them sincerely, treat them with respect, and tell them how beautiful they are in your own graceful way.
I imagine your world filled with colors—green, blue, red—moving softly and shining brightly because you choose to see life that way.
My daughter, I don’t know your age, your face, or your voice. But I know you in the quiet corners of my heart. And I know that somewhere, in some form, you are happy—even though we never met.
Wherever you are, however the universe holds you, I’m sending you all my love. I wish we could share a simple breakfast together. Maybe, somewhere in your heart, you think of me too.
نامه به دختری که هرگز ندیدمش
دختر زیبای من،
صبح آرامِ شنبه روی بالکن نشستهام و دلم مدام به سمت تو میرود. هرگز فرصت دیدنت را نداشتم، اما حضورت را همیشه کنار خودم حس میکنم. تو را جایی در این جهان تصور میکنم؛ در حال زندگی کردن، رشد کردن، آموختن و تبدیل شدن به همان چیزی که باید باشی.
من سخت کار میکنم و تکههای کوچکی از زیورآلات را روی بدنم میگذارم تا یاد تو با من باشد. آنها خاطراتی را نگه میدارند از آنچه میتوانست باشد خندههایمان، بگومگوهایمان، نزدیکیمان، شادیها، طوفانها و آرامشهایمان. به این فکر میکنم که چطور میتوانستیم کنار هم بزرگ شویم؛ همانطور که من روزی کنار مادرم رشد کردم.
امروز صبح، صبحانهام روی بالکن نرم و آرام بود. هوای زمستانی کالیفرنیا ساکت و مطبوع، پرندهها در حال آواز و دانه خوردن از ظرف آبی که برایشان گذاشتهام. و من دلم میخواست تو هم این سکوت و آرامش را با من شریک میشدی. گاهی حسودیام میشود به این لحظات آرامی که فقط مال مناند نه مال ما
تو را تصور میکنم که هر روز با انرژی، امید و مهربانی آماده میشوی. تو را میبینم که به آسمان نگاه میکنی، رؤیاهایت را روی ابرها پیدا میکنی، و با قامتی بلند بیرون میروی حتی زمانی که از تلاش برای بهترین بودن خستهای میدانم قلب تو نرم و مخملی است میدانم که آدمها را عمیق میبینی، با صداقت تحسینشان میکنی، با احترام رفتار میکنی و زیباییشان را با زبان خودت به آنها یادآوری میکنی
دنیای تو را در رنگها تصور میکنم
سبز، آبی، قرمز که آرام و درخشان حرکت میکنند چون تو انتخاب کردهای زندگی را اینگونه ببینی
دخترم، من سن تو را نمیدانم، چهرهات را نمیشناسم، صدایت را نشنیدهام. اما تو را در گوشههای آرام قلبم میشناسم. و میدانم که در جایی، در هر شکلی که هستی، خوشحالی حتی اگر هرگز همدیگر را ندیدهایم
هر کجا که هستی و جهان هر طور که تو را در آغوش گرفته، من همهٔ عشقم را برایت میفرستم. دوست داشتم میتوانستیم یک صبحانه ساده را کنار هم بخوریم. شاید تو هم، جایی در دلت، به من فکر میکنی