برای دوستانم
برای خانوادهام
برای انهایی که این روزها، گفتوگو یشان برایمان به حسرتی سنگین تبدیل شده همانطور که دیدارتان سالها در دل ما آرزویی روشن بود
این روزها، نه فقط فاصلهها، که صداها هم خاموش شدهاند
قطعی اینترنت، فقط ارتباط را نگرفت… انگار تکهای از نفسِ ما را برید
انگار راهی که با آن دل به دل میرسیدیم، از ریشه کَنده شد
و ما ماندیم، با دلتنگیمان که هیچ راهی برای جاری شدن ندارد
شما که در ایران هستید
لطفاً قدر همین خاک در آتش غلطیده را بدانید
ایران، هنوز برای شماست
هنوز زیر پای شما نفس میکشد…میدانم که شما صدای نفسهای خسته اش را میشنوید
و ما…
ما بی وطن های حسرت زده خاک
ما فقط سقف داریم یک سقف بزرگ که باید هر روز از صبح تا شب رنگش کنیم تا بمانیم
امروز رنگش رنگ غروب است حتی لحظاتی نزدیکی سحر هنوز همان رنگ باقی مانده اما رنگش میکنیم با غصه هایمان با قصه هایمان
رنگش میکنیم تا رنگ روز رهایی پدیدار شود حتی اگر نمیدانیم این رهایی چه رنگی خواهد بود
ما خاک ایران خانم را در جیبهایمان قائم کردیم در حالیکه بر خاک سرزمینی دیگر روزهایمان را به شب میرسانیم
شاید یکروزی دلمهان در آین خاک آرام بگیرد هنگامی که ایران آرام و قرار بگیرد
نام ایران همچون زرهی بر تن هایمان مانده و ما را حتی دور از وطن رویین تن کرده تا ایران آزاد شود
ای ایران ای مرز پر گهر
و نوروز
این واژه فقط یک جشن و ندای شادمانی نیست
نوروز، قلب تپندهی خاطرات ماست
نوروز ستونِ ایستادن ماست
لحظهی تحویل سال
همان لحظهای که یک سال تمام، با همه خستگیها و شکستها، فقط برای رسیدنش نفس کشیدیم
برای یک شروع
برای یک بهارِ روشن برای یک «دوباره میشود»
آن صدای نقاره و طبل
آن کوبش عمیق
انگار از دل تاریخ میآید و به ما میگوید
تو هنوز ایستادهای
تو هنوز قوی هستی
حتی اگر خسته باشی
حتی اگر شکسته باشی
ما هرکدام، داستانی داریم که فقط خودمان میدانیم و کتابش هیچ گاه نوشته نمیشود تا خاطرات مشترک خوانده شود اما این لحظه برای همه ما یک شکل و حالت است اینجا است که باز ریشه هایمان در هم گره میخورند
زخمهایی که فقط خودمان حس کردهایم فقط در این لحظه با آرزوی و جلای نام ایران پرنور و امیدوار میشود
اما در میان تمام این
تناقضها و تفاوتها
یک ریشه مشترک ما را
استوار و پایدار محافظت میکند
یک عشقِ قدیمی
عشقی که از میان این خاک زوزه کشان بلند مشود
عشقی که حتی هنگامی که از هم دور هستیم، باز ما را به هم پیوند میزند
صدای شهرهایمان
بوی کوچهها
موسیقی سنتیمان که آرام روی جانمان مینشیند
و غذاهایی که با صبر و عشق، با دستهای خسته اما مهربان، آماده میشد
صدای فریاد دستفروش و قابلمه های حلیمی سر کوچه صبح های زود ، بوی سوخته ته دیگ همسایه و صدای قمرهای ترسوی کوچه های اصفهان و تهران ، بوی نارنج درختهای شیراز توی بهار و سوختن پهن های گوسفندها در کوچه های دهات شهرکرد صدای بلند بلند زدن حرف زدن خانمهای که در حال خرید سبزی در سبزی فروش سر کوچه هستند و پسرکی که با دوستش با چرخ قدیمی برادرش در حال مسابقه است، پدری خسته که با صدای بلند از سمت دیگر جاده فریاد میزند کمک میخوای خانم… و
اینها فقط خاطره نیستند
اینها نخهایی هستند که هنوز دلهای ما را به هم گره زدهاند
دوستتان دارم
با تمام فاصلهها
با تمام ندیدنها
دوستتان دارم، چون در من زندگی میکنید… در خاطراتم
در نفسهایم
و هیچ فاصلهای، هیچ خاموشیای، نمیتواند این را از من و ما و شما بگیرد
نوروز
بر همهی ما پیروز
همان پیروزیِ آرام و عمیقی که قرنها دوام آورد
از دل جنگها عبور کرد
و ماند
چون ریشه داشت
چون حقیقت داشت
چه ما باشیم، چه نباشیم
روزی خواهند نوشت
که بر ما چه گذشت
و خواهند فهمید که ما، با تمام سختیها، ایستادیم
عاشق ماندیم و فراموش نکردیم
و ما
با همین دلهای خسته اما زنده
با همین امیدهای کوچک اما واقعی
بهاری دیگر را جشن میگیریم
نه فقط برای تقویم
برای خودمان
برای اینکه یادمان نرود هنوز میتوانیم دوباره جوانه بزنیم
ما میمانیم
چون عشقمان به ایران جاودانه میماند
مریم نیکخواه
A Faint Nowruz
For my friends,
for my family,
for those whose voices have, these days, become a heavy longing for us
just as your presence was, for years, a bright wish in our hearts…
These days, not only distances
even voices have fallen silent.
The internet blackout did not just cut connection…
it felt as if a piece of our breath was taken away.
As if the path through which hearts reached one another
was torn out from its roots.
And we were left behind
with a longing that has no way to flow.
You who are in Iran,
please, value this soil even as it burns…
Iran is still yours.
It still breathes beneath your feet…
I know you can hear its tired breath.
And we…
we, the displaced of this soil,
we who ache for a homeland
we have only a roof.
A vast roof
that we must repaint every day, from morning to night,
just to endure.
Today its color is sunset
even in the fragile moments before dawn,
the same color remains.
Yet we keep painting it
with our sorrows,
with our stories.
We paint it,
so that one day the color of freedom may appear
even if we do not yet know what color that freedom will be.
We have hidden Iran’s soil in our pockets,
while we carry our days into nights
upon the land of another country.
Perhaps one day
our hearts will rest in this soil
when Iran itself finds peace.
The name “Iran” remains on our bodies like armor,
making us invincible even in exile,
until the day Iran is free.
O Iran, O land of precious borders…
And Nowruz…
This word is not just a celebration,
not just a call to joy
Nowruz is the beating heart of our memories.
It is the pillar that keeps us standing.
The moment of the new year
that moment we breathed toward all year long,
through every exhaustion, every loss
only to arrive there…
for a beginning,
for a bright glorious spring,
for a quiet promise: it can happen again.
That sound of drums and ancient horns,
that deep, echoing
it rises from the depths of history
and tells us:
You are still standing.
You are still strong
even if you are tired,
even if you are broken.
Each of us carries a story
only we truly know
stories that will never fully be written,
yet in this moment,
we all become one shape, one feeling
this is where our roots intertwine again.
The wounds only we have felt
begin, in this moment,
to glow with hope
under the brightening name of Iran.
And within all these contradictions,
all these differences
there is a shared root
that holds us steady, protects us:
An ancient love
a love that rises, howling, from this soil…
a love that binds us together,
even when we are far apart.
The sounds of our cities,
the scent of our alleys,
our traditional music settling gently on our souls,
the foods prepared with patience and love
by tired yet kind hands…
The cry of the street vendor,
the clatter of haleem pots at dawn,
the burnt aroma of a neighbor’s tahdig,
the timid pigeons of Isfahan and Tehran’s alleys,
the scent of orange blossoms in Shiraz spring,
the smoke of village fires in Shahrekord,
the lively voices of women buying herbs at the corner shop,
a boy racing his friend on his brother’s old bicycle,
a tired father calling out from across the road
“Do you need help, ma’am?”
These are not just memories.
They are threads
that still tie our hearts together.
I love you
across all distances,
through all the not-seeing…
I love you,
because you live within me
in my memories,
in my breath.
And no distance,
no silence,
can ever take that away
from me, from us, from you.
Nowruz…
May it be victorious for all of us
that quiet, deep victory
that endured centuries,
passed through wars,
and remained
because it had roots,
because it held truth.
Whether we are here or not,
one day they will write
what happened to us
and they will understand
that we stood,
we remained in love,
and we did not forget.
And we
with these tired yet living hearts,
with these small yet real hopes
we celebrate another spring.
Not just for the calendar,
but for ourselves
so we never forget
that we can still bloom again.
We will remain
because our love for Iran
will remain eternal.
Maryam Nikkhah